Nie szkoda mi czasu...

Widoczki na blejtramie

2012-01-16T14:51:00.004+01:00

Kolejny tryptyk - tym razem na blejtramie z quasi-ramkami wykombinowanymi z listewek ozdobnych. Przecierki do samego drewna, żeby było troszkę surowo - przez ułożenie żłobień nie mogłam sobie odmówić tych przetarć.

A odbiegając od tematu - wczoraj w TV udało mi się zobaczyć dwa fajne filmy - niebywała to rzecz, bo za każdym razem, kiedy mam ochotę na relaks przy jakimś dobrym kinie, okazuje się, że program TV wypełniają w 90% seriale. Pierwszy z nich to Blask ognia (tytuł oryginału: Firelight - na Filmwebie wyszukiwarka znajdzie tylko angielski tytuł). Kostiumowy, akcja osadzona w pocz. XIX w., z Sophie Marceau w roli głównej i nawet ciekawą twarzą męską u jej boku. A drugi zaczął się dość późno - dlatego dziś w pracy kryzys. Kiedy dzwoni nieznajomy - dawno tak się nie bałam. Ja w ogóle jestem z tych, co horrorów/thrillerów nie oglądają dla własnego dobra - obrazy zostają w mojej głowie bardzo długo i zaczynają projekcję w sprzyjających okolicznościach, czyli kiedy zdarza mi się spędzać noc sam na sam. Film z gatunku thriller, rzecz dzieje się współcześnie. Niby banalny pomysł, a klimat budowała muzyka i to przedłużające się wyczekiwanie na punkt kulminacyjny. Sama na pewno nie dałabym rady go obejrzeć, dobrze, że miałam męża u boku :) Chyba teraz taka pora, że czas zacząć nadrabiać zaległości kinowe. Może macie coś do polecenia. Moja lista jest dość długa, ale zawsze lepiej posłuchać rekomendacji.

Pozdrawiam serdecznie.

Udajemy porcelanę

2012-01-03T18:17:00.001+01:00

To kolejna porcja prezentów Bożonarodzeniowych dla bliskich - tym razem dla siostry - bo zawsze tylko innym, a najbliższej, jedynej nic :) Baza plastikowa, malowana podkładem Fluggera, orchidea Duluxa i trzy filiżaneczki. Niektóre łodyżki nie przeżyły spotkania z pędzlem i klejem, więc co nieco trzeba było domalować. Warstwy błyszczącego lakieru, lakier do delikatnych spękań, porporina, pasta postarzająca na obrzeżach i już :) Spękania były na początku rzeczywiście delikatne, ale zbyt długo czekałam z lakierowaniem, namnożyły się i niepotrzebnie poprawiłam po raz kolejny porporiną. Cóż, następnym razem będę wiedzieć.

Życzenia i bombki z poślizgiem

2012-01-02T11:57:00.002+01:00

Witam w Nowym Roku! Nie udało mi się złożyć Wam życzeń świątecznych - pośpiech mnie pokonał, niestety. Za to na nadchodzący rok składam Wam najserdeczniejsze życzenia wszelkiej pomyślności, obfitych darów - dla każdego według potrzeb; spełnienia marzeń i realizacji planów, których nie udało się urzeczywistnić w minionym roku. Wszystkie sprawy nierozwiązane, problemy małe i duże - niech znajdą szczęśliwe zakończenie.

Wszystkiego dobrego!

A poniżej kilka bombek, które powędrowały na prezenty Gwiazdkowe. Zdjęcia makabryczne, odebrały im urodę. To był chyba głupi pomysł robić im zdjęcia w towarzystwie światełek choinkowych - już nic nie mówię, bo winny się tłumaczy.

Pozdrawiam serdecznie :)

Teraz dzwonki

2011-12-08T13:29:00.006+01:00

Tym razem w tematyce dziecięcej. Słodkie, ponieważ lubię choinki w takich klimatach, poza tym jeszcze bardziej lubią je dzieci :) Nie przepadam natomiast za jednokolorowymi-supermarketowymi.Chętnie zobaczyłabym jednokolorową, ale w wydaniu "hand made"-te pewnie prezentują się pięknie. Muszę poszperać w Google'ach.

Dzwoneczków jest tylko 6, pokazuję motywy z obu stron, więc znowu zdjęć się namnożyło. Wstążeczki informują, które motywy zagościły na jednym dzwonku. Pozdrawiam.

Ja nawet do sześciu nie umiem liczyć? Pięknie :) Zapomniałam o jednym dzwonku:

Zastanawiałam się, czy uciąć temu pajacykowi sznureczek :) Spodziewałam się, że będzie powodem kpin, chichów-śmichów itp. Tak też się stało. Ale przecież nie mogłam go pozbawić instrumentu (chciałoby się napisać nomen omen:), dzięki któremu rusza nóżkami i rączkami. Mam rację? To jeszcze raz - do miłego.

Kolorowe sople

2011-12-07T12:02:00.002+01:00

Kupiłam w tym roku 12 sztuk i kiedy wyszło na jaw :), że fajnie bawię się przy ich dekorowaniu, chciałam zamówić więcej - niestety producent zamknął działalność i trzeba czekać do następnego roku. Po raz kolejny nauczka - robić zapasy. Tylko gdzie je upychać??? Przecież bombki też trzeba nabyć i dzwonki (o nich w kolejnym poście) i różne formatki świąteczne, brokaty, papiery, Perlen-Peny - bo zeszłoroczne się znudziły, stojaki na bombki... Jeśli usłyszę, że Wy też tak macie, poczuję ulgę, bo inaczej zacznę zastanawiać się nad wizytą u psychoanalityka. Chociaż za tę forsę, którą muszę wydać na niego kupiłabym sobie sporo nowych materiałów do decoupage'u :))

Na soplach powtórzyłam motywy z zeszłego roku, bo mam do nich słabość + kilka nowych. Farby metaliczne - w tych kolorach zakochałam się bez reszty. A jeszcze ilu nie posiadam :) Do tego brokaty, perlen-peny i dużo lakieru na wysoki połysk.

I jeszcze kilka "tył-ków" sopli i kilka boczków:

Tym, którzy dobrnęli do końca składam gratulacje - tak jakoś dużo wyszło tych zdjęć :) Pozdrawiam serdecznie wszystkich zaglądających.

Pierwsze buciki

2011-11-17T13:02:00.000+01:00

Ile to czasu minęło od ostatniego wpisu? Nie nadążam z lekturą blogów, miotam się między obowiązkami a przyjemnościami i dążę wciąż do równowagi dla mnie właściwej. Cieszę się każdą wolną chwilą, kiedy mogę oddać się swoim maleńkim pasjom. Nie potrafię być cały czas "na fali", jak wiele autorek blogów, które uwielbiam czytać. Dlatego cały czas nucę sobie pod nosem za W. Młynarskim:

"(...) Róbmy swoje,
        Póki jeszcze ciut się chce,
        Skromniutko ot, na swoją miarkę
        Majstrujmy coś, chociażby arkę..." :)

Realizując więc to przesłanie zmajstrowałam haft dla Matyldy. Zaczęłam wyszywać, kiedy jeszcze była u mamy w brzuszku, z imieniem wstrzymałam się do porodu, bo wiadomo - maleństwa czasem figle płatają: nie było ogonka - wyrósł ogonek, lub zupełnie na odwrót :) Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że zostanę mamą chrzestną tej ślicznej dziewczynki. Dostała więc pamiątkę w dniu Chrztu z datą swoich urodzin.

Celowo zamieszczam dwa prawie takie same ujęcia - na dowód tego, jak bardzo zdjęcie potrafi przekłamywać kolory - pewnie to wina moich foto-nieumiejętności.

Wyszywałam na 16-tce DMC. Bardzo przyjemny to był czas. Wyszywaniu dla konkretnej, bliskiej osoby zawsze towarzyszą określone emocje i to w tym zajęciu kocham najbardziej. Pozdrawiam Was serdecznie i mam nadzieję, że będę pojawiała się częściej - Święta idą, a one mnie zawsze motywują.

Pytanie techniczne

2011-06-28T12:30:00.001+02:00

Pomóżcie, proszę. Jak dotrzeć do adresu bloga osoby, która pojawia się wśród obserwujących mojego bloga. Po kliknięciu na miniaturkę zdjęcia w panelu "Obserwatorzy" otwiera się okienko z informacją o obserwującym. Wszyscy chyba mają widoczną opcję "Witryny, których jestem członkiem", natomiast nie u wszystkich jest podana opcja "Link" - i tu właśnie znajduje się adres bloga tej osoby. Jeśli ta osoba zamieści komentarz pod moim postem, nie ma problemu, lecz jeśli tego nie zrobi nie mam pojęcia, jak ją odnaleźć. Jeśli nie zamotałam, to bardzo proszę o pomoc. Pozdrawiam serdecznie.

Trzy nowe monogramy

2011-06-16T23:19:00.004+02:00

Na szczęście są takie uroczystości, jak np. zakończenie nauki w przedszkolu. Jak już nic nie jest w stanie zmotywować, to takie imprezy jak najbardziej. I w związku z tym powstały 3 literki: dla 2-óch pań, które w tym roku prowadziły grupę Alicji i jedna dla pani dyrektor, żeby miały pamiątkę od nas, ale z "osobistym wydźwiękiem" - jak zwykle monogramy są niezawodne :) Więc:

E jak Elwira

J jak Jolanta

i B jak Barbara

i wszystkie razem

Oprawiałam sama, bo na ramiarza nie starczyło czasu. Nie posiadam maszyny, bo na pewno skorzystałabym od a do zet ze świetnego kursu Penelopy. Mimo, że oprawiałam "na piechotę" Jej rady bardzo się przydały.

Pozdrawiam Was serdecznie i do miłego :))

Radosnych Świąt!

2011-04-21T08:55:00.000+02:00

"Różne są w życiu "pory roku": jeśli czujesz akurat, że zbliża się zima, chciałbym abyś wiedział, że nie jest to pora ostatnia, bo ostatnią porą twego życia będzie wiosna: wiosna zmartwychwstania.

Całość twojego życia sięga nieskończenie dalej niż jego granice ziemskie: Czeka cię niebo."

Jan Paweł II

Niech zbliżające się Święta Wielkiej Nocy utrwalą w nas tę nadzieję. Niech nasze życie, tu na ziemi, będzie pięknie przeżywanym Przedwiośniem. Wszystkiego dobrego dla Was i Waszych bliskich.

Wieki temu...

2011-04-12T11:47:00.000+02:00

Hmm, od czego tu zacząć? Żyję, mam się dobrze - dziękuję w tym miejscu wszystkim Wam, które niepokoiły się, co ze mną. Powód dość prozaiczny - skoro bywają wypalenia zawodowe mnie dotknęło to blogowe. Śmieszne, ponieważ trudno powiedzieć, żebym szczególnie uwijała się na swoim blogu, udzielała itp. Jednak dopadło mnie i trzyma. Mimo, że wiosna już śmiało puszcza do nas swoje kolorowe oko, jakoś nie czuję powdera :) Skrajnie przechodzę ten stan, ponieważ bardzo, bardzo rzadko zaglądam na moje ulubione blogi, straszę jeszcze choinką i bombkami i nie wiem, kiedy posprzątam. Coś mi w sercu zaczyna delikatnie drgać i aż strach pomyśleć, ile zaległości przede mną - przecież muszę (nie muszę, bo muszę, tylko muszę, bo chcę:) wszystko nadrobić.

Robótkowo też nie mam się czym pochwalić, ponieważ poddałam się temu marazmowi na całej linii. No, może nie tak do końca. Przerzuciłam się na inną pasję, którą ze względu na obowiązki i związany z tym brak czasu porzuciłam na kilka lat. Kilka dni temu siedzieliśmy z Edmundem Dantesem w ponurych lochach zamku If , teraz już na wolności, realizujemy krok po kroku swój plan :) Zatęskniłam za klasyką. Niestety, bezlitosny czas nie pozwala na równoczesne realizowanie swoich pasji, więc jak hafty to nie książka, jak książka to nie decoupage, jak decoupage to...w domu popielaty nalot na meblach, fruwające po podłogach koty itd.

Teraz czas na okrutnie spóźnione podziękowania:

Dziękuję Arine za piękny rysunek, który udało mi się wygrać w zabawie blogowej - oczywiście dotarł do mnie w idealnym stanie:

(rysunek z bloga Arine)

Bardzo się cieszę, że maszyna losująca uśmiechnęła się do mnie. Wciąż podziwiam Twój talent, Arine.

Również dziękuję bardzo za wyróżnienie, które przyznała mi Ana:

Aniu, jesteś kochana! Ponieważ jakiś czas temu zamieściłam na swoim blogu banerek dot. wyróżnień, nie przekażę go dalej zgodnie z zasadami, ale to nie zmienia faktu, iż jest ono dla mnie bardzo cenne i dodaję je z przyjemnością do swojej kolekcji :)

Pozdrawiam wszystkich serdecznie.

W klimatach świątecznych - czas na życzenia

2010-12-22T14:35:00.002+01:00

Choinka już ubrana - chociaż nie jestem zwolenniczką i wolałabym, żeby miało to miejsce później. Jednak co roku wyjeżdżamy na Święta do rodziny i żeby dzieci mogły nacieszyć się samym strojeniem drzewka i zapachem świeżego igliwia, dla nich robimy to wcześniej. Kiedy wracamy po Nowym Roku, choinka już nie jest taka "krasawica", pewnie z tęsknoty za domownikami jej się usycha :) Teraz wygląda tak:

I kilka detali:

Też sprawiłam sobie konika :) Pierwszy i już bardzo go lubię:

I ostatnie ozdoby świąteczne w tym roku. Tym razem bombki, które nie są wyśnionymi, wymarzonymi, ale od czegoś trzeba zacząć trening. Dwie pierwsze to taki oto duet:

I dwa medaliony - takie jakieś sztuczne. Chyba zdecydowanie wolę pracę z serwetkami, łatwiej mi je wtopić. Na tym medalionie umroziłam anioła, po prostu przywaliłam go zaspą śnieżną .On i tak dzielnie nuci: "Gloria, gloria in...". Za ten napis raczej nikt mi glorii nie wyśpiewa. Srebrny Pearl Pen za bardzo się rozlał, może to wina zbyt szerokiej końcówki, a może moich nieumiejętności w aplikowaniu go. Pokochałam bardzo ten kolor turkusowy, ale w połączeniu z motywem stracił na szlachetności:

Drugi medalion: złoto z tym motywem też "nie teges". Takie plastikowe wyszło. Jedynie połączenie zielonej bibuły w złote ornamenty ze złotą farbą jest ok.:

I ostatnia bombka:

Nastąpił chyba niekontrolowany wysyp zdjęć, ale chciałam wszystko tegoroczne zamknąć jeszcze w starym roku.

Kochani, zaglądający do mnie - życzę Wam Świąt obfitych w łaskę Pana. Życzę Wam otwartości na Jego bezwarunkową miłość. Niech Boże Narodzenie będzie dla nas kolejną szansą na nowe, lepsze życie.

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku.

Magnesiki świąteczne

2010-12-08T14:38:00.006+01:00

Kilka sztuk, część jeszcze nie ma przyklejonych magnesów. Szybko i przyjemnie się je dekoruje, tylko bardzo trudno dostać kaboszony z przezroczystego, czystego szkła. Prezentowane przeze mnie w większości są z lekko opalizowanego, więc takie trochę przydymione. Zainspirowała mnie i podzieliła się kursem ich wykonania Ushii.

Pozdrowienia :)

Szłam, biegnę, będę gnała

2010-12-07T13:54:00.004+01:00

Tak mniej więcej wygląda mój odbiór przedświątecznego upływu czasu. Czuję się jak ta Lokomotywa w wierszu Tuwima:

"(...)

Najpierw powoli, jak żółw ociężale

Ruszyła maszyna po szynach ospale.

(...)

I biegu przyspiesza, i gna coraz prędzej,

(...)

A dokąd? A dokąd? A dokąd? Na wprost!

(...)

I spieszy się, spieszy, by zdążyć na czas,

(...)

A skądże to, jakże to, czemu tak gna?

A co to to, co to to, kto to tak pach? (...)"

Właśnie, co to to, kto to to?! Stop!!!

Czujecie już na plecach ten oddech spraw, które czekają na wykonanie? Spoglądacie z niepokojem i paniką na kalendarz, licząc po kilka razy dni pozostałe do Świąt, jakby od samego liczenia miał jakiś dodatkowy dzień przybyć? Macie uderzenia gorąca? Nie, to nie menopauza, to Święta za pasem :) - już za chwileczkę, już za momencik...Przeprowadziłam publicznie małą automotywację - chyba wzmocniłam swoje morale. Mam nadzieję, że nikogo nie wyprowadziłam z równowagi przy okazji :)?

Podzieliłam się z Wami moim doskonałym samopoczuciem, teraz pokażę kilka świątecznych ozdób.

Bombka, która chyba jest jedyną, w miarę udaną w tym roku. Jak czas pozwoli, w kolejnych postach pokażę bombkowe gnioty 2010.

Oprócz tego jeszcze 4 formatki, czyli płaskie bombki - ubrokacone, bo na choince takie też lubię. Ich "plecy" wyszły na zdjęciach fatalnie (najgorzej turkusowe - na zdjęciu wygląda jak zielone, ze srebrną śnieżynką) - uwierzcie, że lepiej prezentowały się na żywo.

Nie wiem czemu na rewersach tych płaskich bombek tak "lakier" faluje. To chyba jednak wina farb (tzn. niewłaściwego nałożenia przeze mnie?) - od początku miały chropowatą strukturę po nałożeniu.
Pozdrowienia ślę serdeczne i nie dajmy się zwariować, nie zgubmy prawdziwego ducha Adwentu - życzę tego Wam i sobie.

Choinka prawie kardiologiczna ?

2010-12-01T09:00:00.000+01:00

...na to wygląda. W poprzednim poście pokazywałam serca, dziś ponownie, ale tylko 3 sztuki, pozostałe w innym kształcie. Tym razem aniołki, które też trącają epoką wiktoriańską - chyba mnie ciągnie w tamtą stronę. Miałam dylemat, czy wypełniać spękania, czy jednak zostawić je "czyste". Osiołkowi w żłobie dano...nie mogąc się zdecydować zrobiłam pół na pół.

Które Wam się bardziej podobają? Ja w dalszym ciągu nie wiem :)

Dziękuję Wam za mnóstwo miłych słów na temat poprzednich serc - serce roście!

Cieszę się, że na blogach zapanowała atmosfera przedświąteczna - bardzo lubię ten czas, kiedy można podziwiać tyle pięknych przedmiotów w klimatach Bożonarodzeniowych. Liczę, że ten śnieg wytrzyma do końca grudnia, bo szaro-buro-deszczowa aura zupełnie mi nie odpowiada.

Pozdrawiam Was serdecznie i ciepło - tego ostatniego nam potrzeba sporo, bo mróz nie odpuszcza.

Pierwsze przymiarki świąteczne

2010-11-19T11:17:00.003+01:00

Takie wiktoriańskie serca wymyśliłam na choinkę. Styropianowe - bo nie zależało mi, żeby były idealnie gładkie, chciałam żeby trochę przypominały piernikowe serca. Poza tym wolałabym kupić plastikowe, niż te styropianowe szpachlować, wygładzać etc. Leniwa jestem :) Zdjęcia przeżółcone, ale innych nie potrafię zrobić w pomieszczeniu, późnym wieczorem :(

Modzę jeszcze kilka innych ozdób, mam nadzieję, że wkrótce zagoszczą tu również.
Pozdrawiam wszystkich ciepło - podobno od przyszłego czwartku sypnie śniegiem , dzieci się cieszą, a ja brrrr.....idę mościć jakąś gawrę :)
Dziękuję, że zaglądacie.

Szablonowe taborety

2010-11-05T14:58:00.000+01:00

Przypomniałam sobie, że jeszcze latem, w czasie urlopu odnawiałam taborety do kuchni siostry. Będąc teraz u niej, zrobiłam im kilka zdjęć i pokazuję jak wyglądały przed i obecnie. Najpierw chciałyśmy poeksperymentować z odważnymi kolorami - zapodałyśmy zieleń, ale niestety nie była taka, jak na wzorniku. Wyszedł wstrętny groszek, szkoda, że nie sfotografowałam.

Bardzo fajnie komponują się z resztą mebli w kuchni. Moja miłość do szablonów wygrała z pomysłem na ozdobienie taboretów decoupage'em.

Pozdrawiam i dziękuję za kukanie do mnie :)

Bombowa bombka? Jeszcze nie dziś :)

2010-10-21T11:01:00.008+02:00

Z wieloma sprawami ciągle jestem do tyłu. Mam permanentne uczucie, że przydałby się jeszcze jeden dzień, godzina... Po wnikliwej analizie (no, bez przesady) - wyciągnęłam wnioski na przyszłość - może problem tkwi w tym, że za późno zabieram się za realizację pewnych zamierzeń? Dlatego też ten post jest o bombce, a raczej o pierwszych nieśmiałych podejściach do ozdób świątecznych. Nie znoszę tego blichtru supermarketowego zaczynającego się zaraz po 1-wszym listopada, ale na wykonanie ozdób trzeba mieć przecież zarezerwowane sporo czasu. Więc wystartowałam z próbną bombką, która ma za zadanie pełnić rolę worka treningowego, który zniesie mój brak umiejętności na polu decoupage'u.

Do jej wykonania użyłam papierów ryżowych: z motywem świątecznym i gładkiego w kolorze błękitnym. Nie myślałam, że naklejenie na bombkę okrągłego motywu jest dużo trudniejsze, niż umieszczanie motywów mniejszych i o nieregularnych kształtach. Żeby nie zniszczyć motywu wycięłam sobie kółko z papieru ksero i kombinowałam jak ponacinać, żeby papier dobrze ułożył się na bombce. Do współpracy zostały zaproszone szpilki i bombka zamieniła się na chwilę w laleczkę voodoo. Wiadomo, że mając konkretny motyw, nie w każdym miejscu mogę pozwolić sobie na nacięcie. Kiedy już "upięłam" całe koło, stosując co chwilę zakładki okazało się, o dziwo, że zmarszczki występują w ilościach śladowych. W ten sam sposób ponacinałam motyw przygotowany na bombkę i mam takie uwagi: chyba łatwiej byłoby zgubić ślady po zakładkach na zwykłym papierze do decu; na ryżowym, niestety, wszystko widać jak na dłoni. Przyszło mi do głowy powycinanie tych naddatków, ale obawiałam się wycięcia o 1mm za dużo. I zastanawiam się, czy maskować je podmalunkami (hmmm, czy dam radę?). Jest jeszcze jedno wyjście na wypadek niepowodzenia z pierwszą opcją: sztuczny śnieg, brokaty, reliefy itp. Tylko nie chciałabym tak całe życie maskować się z tym decu :)

Mój brak cierpliwości zostawił te dylematy na potem, a tymczasem usprawiedliwił moje zabawy z Pearl Penem w kolorze Ice white.

Z przyjemnością poczytam o Waszych "perypetiach" lub złotych środkach na niesforne bombki.

Po tym eksperymencie nawet polubiłam bombki styropianowe, ponieważ dość szybko można uzyskać prawie gotową pracę (bez malowania farbami, wygładzania itp.). Do prób to super materiał. Poza tym kule są doskonałą bazą do wykonania innych ozdób, tworków-potworków, lub jesiennych duszków, jak ten poniżej. Powstał na konkurs w przedszkolu i stojąc od wczoraj w gronie konkurentów, dziś rano nadal był uśmiechnięty :)

Z ostatniej chwili: Nasz duszek zdobył I-wszą nagrodę w konkursie. Ali buźka się cieszy, nam też :)

Pozdrawiam serdecznie i nawet trochę słonecznie.

Pourlopowo

2010-08-09T12:15:00.001+02:00

Było super, za szybko minęło i jak pomyślę, że musi upłynąć znów prawie cały rok - tracę dobry humor. Urlop spędziłam na ukochanej wsi, gdzie wszystko jest inne niż w mieście, gdzie życie toczy się swoim rytmem, gdzie można podziwiać urodę poranków. Znowu utwierdziłam się w przekonaniu, że miasto nie jest dla mnie, że nigdy go nie pokocham, ja już nawet chyba nie darzę go sympatią. Brakuje mi własnej przestrzeni, popołudnia z kawą przy stoliku pod wierzbą, hamaka rozciągniętego między drzewami, świerszczy wieczorną porą...tysiąca innych rzeczy, których miasto nigdy mi nie da. Kiedy patrzę na moje szczęśliwe dzieci biegające od rana do wieczora, boso, umorusane od góry do dołu, to wiem, że to jest moje miejsce - "wsi spokojna, wsi wesoła..."

Lubię swoje mieszkanie w Krakowie, bo to nasza ostoja, ale jeden krok za próg uświadamia mi, że nic więcej prócz tego nie należy do mnie. Gdzieś tam w środku noszę tę tęsknotę.

Ale żeby nie było tak nostalgicznie, to pokażę, co udało i się udłubać w czasie urlopu.

1. Trzy filcowe sukienki, które nie potrzebują panienki. Dobrze spełniają rolę igielników, ponieważ dół sukienek jest wypełniony watką. Fajna zabawa kolorami i przeróżnymi ozdóbkami. Muszę jeszcze obmyśleć im ładne wieszaczki. Myślę, że jeszcze kilka powstanie. Czerwona to królik doświadczalny, ma najwięcej niedociągnięć.

I razem:

2. Odnowiłam 4 krzesła, które odstały kilka lat. Oczyściłam, zaszpachlowałam ubytki i pomalowałam farbą akrylową Caffe latte, do tego delikatne szablony (znaleziony w necie, wycięty na sztywnej folii nożykiem do tapet) w kolorze leśnych owoców. Była to moja pierwsza zabawa z "meblami", więc były też pewne trudności. Krzesła przeznaczone są do ogrodu, więc długo zastanawiałam się, czym je potraktować. Po oczyszczeniu okazało sie, że są dość zniszczone (to poniżej było w najlepszym stanie), miały czarne przebarwienia - bałam się, że bejca może ich nie pokryć. Olejną obchodziłam szerokim łukiem. Wybrałam akrylową, która wiem, że na zewnątrz się nie nadaje. Myślę teraz o pokryciu ich jakimś lakierem (ale jakim?), żeby zabezbieczyć chociażby przed wycieraniem się farby. Z szablonami też był ogromny kłopot, ponieważ Dekoral jest bardzo rzadki (za to pięknie pachnie) i szablony podciekały, poza tym powierzchnia była wklęsła, więc dodatkowo przysparzało to problemów. Z siostrą chyba 5 razy nakładałyśmy szablony i usuwały, ale w końcu udało się - nie są idealne, domalowałam rażące niedoróbki i teraz, jak na pierwszy raz, nie wstyd chyba na takich krzesłach usiąść. A tak się prezentowało jedno z nich przed:

Teraz wygląda tak:

Pozdrawiam serdecznie i wyruszam nadrabiać zaległości blogowe - mnóstwo dobrej lektury mnie czeka :)

Serca od serca

2010-07-02T21:27:00.000+02:00

Te dwa serduszka przygotowałam w podzięce dla Pań z przedszkola Ali. Chciałam, żeby były wyrazem naszej wdzięczności, żeby zawierały przynajmniej cząstkę trudu, podobną do tej, jaką One ofiarują każdego dnia naszym dzieciom. Ułożone w pudełeczkach, na sizalu prezentowały się nieźle i mam nadzieję, że będą miłą pamiątką.

Say, say, say...

2010-06-25T21:48:00.003+02:00

Chociaż słuchałam czasem jego muzyki do znudzenia...nie znudziła mi się

Ślubne reminiscencje i prezenty

2010-06-08T10:03:00.002+02:00

Bardzo opuściłam się w aktualizowaniu swojego bloga, ale ostatnie 2 miesiące były tak napięte, że miejsca na pisanie zabrakło. Wszystko z powodu pewnego ślubu, który odbył się w ostatnią sobotę maja przy akompaniamencie skrzypiec, pięknie śpiewającego chóru i słonecznej pogody. Ślub siostry męża wymagał szczególnych przygotowań, które należało rozłożyć w czasie. Nie wspomnę tu o kompletowaniu garderoby dla wszystkich członków rodziny i przygód np. z moimi butami, których los do końca stał pod znakiem zapytania, ponieważ musiały dojechać z daleka, a powódź im to utrudniała. Ale udało się i w pełnym uzbrojeniu stawiliśmy się na wyznaczoną godzinę.

Ślub był wyjątkowy. Rodzice Państwa Młodych włożyli mnóstwo wysiłku w przygotowania. I można powiedzieć, że oprawa każdego ślubu jest podobna, bo każda panna młoda wygląda pięknie w ślubnej sukni, bo podniosły nastrój robi swoje...ale to za mało. Często to jest wszystko, co po takiej uroczystości zostaje. Tu widać było coś jeszcze - Młodzi naprawdę dobrze przygotowali się do tego dnia. To była prawdziwa Komunia dwojga ludzi i Ich głęboka radość, która udzielała się nam - gościom. Cieszę się, że dane mi było uczestniczyć w tym wydarzeniu. Msze ślubne zawsze przeżywam też jako coś bardzo osobistego, jako odnowienie swoich przyrzeczeń ślubnych i rodzaj rachunku sumienia - jak wypełniam złożone mojemu mężowi obietnice.

A teraz o prezentach. Chciałam, żeby prezent nie był jedną z wielu rzeczy ze sklepowej półki. Myślałam o tym na długo przed ślubem. Już nawet w planach robótkowych na 2010 r. pojawił się pomysł wyhaftowania Młodym chyba piwonii, w nawiązaniu do przewijającego się motywu w dekoracjach ślubnych. Sala była przystrojona piwoniami, panna młoda miała bukiet z pastelowo-różowych piwonii, więc stąd mój pierwotny zamysł. Później stwierdziłam, że może jednak tych piwonii za dużo będzie, więc optowałam za cudownym bukietem irysów, który też nie doczekał się realizacji (ale na pewno przyjdzie na to czas :). Po intensywnej myślenicy wróciłam do korzeni :) i zdecydowałam, że najbardziej osobistą pamiątką, ze swoją czytelną symboliką będzie ten oto tryptyk:

Nie myślałam nawet, że w końcowym efekcie będzie to taki kawał obrazu - passe partout zrobiło swoje :) Podobał się, więc jest to dla mnie najlepsza nagroda.

Poza tym, już nie w ramach prezentu, ale na prośbę Panny Młodej, ozdobiłam motywami piwonii dwie kasetki, w których Młodzi składali kartki z życzeniami...i nie tylko :) od gości:

Trochę zdjęć się nazbierało. Teraz powoli muszę przygotować warsztat na urlop, który już za miesiąc, coby się nie nudzić, gdyby pogoda nie nastrajała plenerowo. Pozdrawiam wszystkich odwiedzających mnie serdecznie i życzę cudownej pogody w czerwcu.

Pomocy! Jak się pozbyć...

2010-05-05T11:41:00.000+02:00

tego podążającego za myszką okienka "Photobucketa", które przyprawia mnie o gęsią skórkę. Bardzo Was proszę o pomoc. W wyszukiwarce nie udało mi się znaleźć nic sensownego.

Stuknął 1-wszy roczek

2010-04-26T14:50:00.000+02:00

Mój blog obchodzi 1-wsze urodzinki, co uświadamia mi, że mnie również w metryce coś przybyło :)

Skromne to urodzinki, ale bardzo miło mieć świadomość, że się udało, że starczyło przez ten rok zapału. Chcę dziś Wam wszystkim podziękować - tym, którym o tym powiedziałam i tym, którzy nie usłyszeli tego ode mnie - za wiele inspiracji i radości, jakie czerpię z przebywania w Waszych "małych wirtualnych domkach". Wszystkie blogi, które mam w swoich ulubionych odwiedzam, jedne częściej, drugie rzadziej. Często nie zostawiam śladu w postaci komentarza i to jest moja obietnica na kolejny rok, którego sobie życzę - będę doceniała nie tylko patrząc, ale też pisząc kilka słów. Wiem, jak to jest ważne :)

Pozdrawiam wszystkich gorąco i do usłyszenia.

W jak Wiktoria

2010-04-20T12:47:00.001+02:00

Nie wiem, czy zaczynam realizować powoli wszystkie litery naszego alfabetu, ale jeszcze mi nie przeszło. Monogramy mają w sobie wyjątkowy urok i indywidualizm - są przeznaczone właśnie dla tej konkretnej osoby (no chyba, że w rodzinie wszyscy zaczynają się na "M" - u mnie tak było - mama, tata, siostra, ja. Wtedy decyzja, kogo obdarujemy, może zapaść w końcowej fazie wyszywania :) Można też "W" oprawić jako "M" - tak się zdarzyło w przypadku tego haftu - na szczęście, wystarczyło tylko przepiąć haczyk. Nie opuszczają mnie śmieszne przygody przy oprawianiu haftów - z żadnym z nich nie było idealnie.

Ten monogram podarowałam mojej chrześnicy z okazji 13-tych urodzin.

Zdjęcia bardzo, bardzo robocze, zrobione w pośpiechu. Na potem zostawiłam wykonanie takich bardziej "wyjściowych" - nie udało się. Kolczyki znalazły się przypadkiem, ale nawet kolorystycznie się zgrały.

Następna "literkowa" praca w toku. Mnie się jeszcze nie znudziło. A Wam ;)?

Pozdrawiam.

W intencji ofiar katastrofy lotniczej

2010-04-10T11:12:00.002+02:00

Wieczny odpoczynek racz Im dać Panie,

a światłość wiekuista niechaj Im świeci.
Niech odpoczywają w pokoju.

G jak Grażyna

2010-04-08T13:28:00.003+02:00

Następny monogram. Tym razem dla koleżanki z pracy z okazji imienin. Wyszyłam go na lnie 28 ct trzema nitkami muliny DMC w kolorach: 730 (zieleń) i 4150 (cieniowana ecru). Sam haft ma 14x18 cm, z ramką troszkę :) więcej.

Nie będę mówiła, co mi pan oprawiacz sknocił, wprawne oko pewnie dostrzeże to bez problemu. Próbowałam poprawić - niestety - nie dałam rady. Muszę poszukać w Krakowie innego punktu, ponieważ już drugi raz pan się "potknął".

Już niedługo będzie następny, również pokaźnych rozmiarów, lubię takie. Pozdrawiam serdecznie wszystkich zaglądających do mnie.

Ja nioska

2010-04-01T13:04:00.004+02:00

Jako niedoświadczona i początkująca decu-kurka udało mi się na tę Wielkanoc znieść 6 pierwszych jaj. Co prawda powinnam napisać decu-gąska, jako że gęsie jaja poszły pod "nóż". Mają mnóstwo niedoskonałości i błędów, ale pierwsze koty za płoty. Mam nadzieję, że następne będą doskonalsze. Zdjęcia kiepskie, ponieważ księżyc coś nie chciał mocniej zaświecić :)

Paniusie nie wyglądają zbyt efektownie na "sianku", ale nie miałam odpowiedniej podstawki

Tym brakuje jeszcze kilku solidnych warstw lakieru

Na czas Świąt życzę Wam Świętego spokoju w gronie bliskich, a na zawsze - wiary w to, że Chrystus zmartwychwstał, nadziei na lepsze życie i miłości, która wszystko zwycięża. Wszystkiego dobrego!

W głowie mi się kręci...

2010-02-10T10:15:00.003+01:00

od mnogości wyróżnień, które otrzymałam w ostatnim czasie. Naprawdę nie zapracowałam na nie. U mnie czas od pomysłu do jego realizacji musi przejść długą drogę i zanim ujrzy światło dzienne upłyną lata świetlne :) Dłubię więc w swoim tempie, co mi się w głowie wykluje, a Wy to doceniacie i za to bardzo, bardzo dziękuję. Może i to jest taka zabawa blogowa "ja Tobie, Ty mnie", ale daje motywację do dalszej pracy, zabawy w tworzenie swojej życiowej przestrzeni.

Jeszcze rok temu obchodziłam blogi szerokim łukiem, ponieważ "pamiętnik wirtualny" interpretowałam jako swoisty ekshibicjonizm, bo jak można o swoich intymnych sprawach tak publicznie...Nie wiedziałam o istnieniu innych blogów. Przypadek, a może jednak potrzeba takiego miejsca, sprawił, że zaczęłam się im przyglądać, a później przyszła odwaga, która pozwoliła stworzyć swój wirtualny domek. Z niego wyruszam codziennie w odwiedziny, zachwycam się, inspiruję, uczę, wzruszam...Cieszę się, że znalazłam swoje miejsce :)

A oto wyróżnienia, bo przecież o nich ten post:

Dziękuję Elizie, która tworzy piękne miniaturki z koralików i nie tylko.

Dziękuję Monice, która stawia cudne kropki - niekoniecznie nad "i" :)

Pozdrawiam gorąco.

Serduszko jest już ze mną...

2010-02-04T14:54:00.004+01:00

Jolinkowe, wygrane w konkursie styczniowym, cieszy nasze oczy i pięknie zdobi mieszkanie. Latam z nim po całej chałupie i szukam odpowiedniego miejsca - żeby dobrze było widoczne i nie dostało się w niepowołane ręce (czyt. np. Jaśkowe). Poniżej serduszko w roli głównej.

Coraz mocniej bije serce wiosny. Słyszycie? :)

Nawet aniołek zapatrzył się na nie:

Jolinko - jeszcze raz dziękuję. Jest śliczne!!! Pozdrawiam serdecznie.

Jeśli ktoś chciałby pokusić się o wykonanie takiego serduszka samodzielnie, Jolinka ofiarowała nam super kurs.

Nowe wyróżnienie :)

2010-01-29T14:05:00.012+01:00

Przyznała mi je osóbka szyjąca piękne torby (te w szarościach zachwyciły mnie szczególnie). Jest autorką bloga Kalisz made. W uzasadnieniu napisała, że robię coś, czego Ona nigdy się nie nauczy. Haft krzyżykowy jest raczej "sztuką" odtwórczą, ale cieszę się, że spodobał się w moim wykonaniu. Dziękuję bardzo za wyróżnienie i mogę stwierdzić, że dla mnie szycie jest tą dziedziną, o której mam blade pojęcie, a bardzo chciałabym wyczarowywać takie cudeńka.

Teraz o zasadach:

1. wybierz 10 blogów robótkowych i wyślij mailem blogowiczom wiadomość z "logo" wyróżnienia i informacją o swoim wyborze lub zostaw komenterz na ich stronie.
2. W swoim blogu opublikuj post, w którym znajdzie się "logo" wyróżnienia wraz z linkiem do strony tej osoby, która przekazała ci wyróżnienie. Umieść zasady wyróżniania oraz linki do wybranych blogów ( uzasadnienie wyboru mile widziane )

3. Przekazując wyróżnienie zyskujesz promocję własnej strony i pomagasz odkrywać nowe blogi.

Matko, jak mam wybrać spośród moich ulubionych te ulubione??? Ok, ostatnio wyróżniłam wszystkie, więc teraz tylko 10 (w myśl okrutnych reguł):

Penelopa - za to, że z tęsknot za swoim Odysem potrafi "tkać" takie cudeńka

Ewa - za cudowne cieniowania, mój wzór niedościgniony

Jolinka - za wielkie serce - dosłownie i w przenośni

Nettika - za delikatność której mi brak; za język poezji, który trafia do mojego serca

Agnieszka - za cudne decu-pomysły i poczucie humoru

Ania - za piękne hafty własnego autorstwa

Ola - za dowód na to, że praktyka czyni mistrza

Ita - za Jej "kapelusz", z którego co chwila wyciąga niesamowite pomysły dla domu

Jaśmin - za to, że jest "robótkowym Tytanem" i wielką dla mnie inspiracją

Maja - za przewlekłe zawirusowanie mnie miłością do monogramów

Mogłabym podobne uzasadnienia napisać przy każdym z blogów, które są w 'Moim codzienniku' - może jeszcze będzie okazja :)

Pozdrawiam wszystkich gorąco.

Pierwsze biscornu? Sama nie wiem

2010-01-21T11:04:00.002+01:00

No właśnie. Taki był zamysł na początku, a teraz zastanawiam się.

Szkoda mi dać na spodnią stronę podusi któryś z haftów. Mogę zrobić dwa biscornu, ewentualnie oprawić, tylko chyba za mało dałam na oprawę i nie napnę go jak trzeba. Chyba, że są sposoby i na to. Muszę pobuszować w sieci. Pozdrawiam serdecznie.

Jaki może być powód? Pomocy!!!

2010-01-13T22:11:00.002+01:00

Nie dałam rady sama, więc poddaję się i proszę o pomoc. Wczoraj zamieściłam nowy post. Jednak u osób, które mają mnie na liście blogów wcale tego nie widać. Okazuje się, że ostatnią zamieszczoną przeze mnie wiadomością jest ta sprzed 3 tygodni.
Jeśli ktoś zajrzy tu przypadkiem i wie jak temu zaradzić, będę dozgonnie wdzięczna. Obawiam się, że problem leży po mojej stronie, tylko gdzie???
W Googlach wyczytałam coś o pamięci podręcznej i plikach cookies, niby próbowałam kombinować, ale na nic to.
Pozdrawiam serdecznie.

Plany na 2010

2010-01-12T11:57:00.004+01:00

Witajcie, wszyscy zaglądający i Ci, do których ja zaglądam.

Wcale nie mam ochoty na robienie podsumowań minionego roku, bilansu zysków i strat, było-minęło, nie oglądam się za siebie, patrzę z nadzieją w przyszłość i chcę, aby za rok o tej porze mieć tyle pogody ducha, ile mam teraz. To "banalne" dobre samopoczucie jest wynikową mnóstwa zdarzeń, radości, zmartwień, zdrowia, więzi z ludźmi nam bliskimi i wszystkiego, co gromadzimy dzień po dniu, miesiąc po miesiącu....

Uchylona brama 2010 r. zaprosiła mnie w jego progi i chociaż jeszcze mało widoczne jest to, co mnie czeka, każdy kolejny krok rozprasza mgłę, która otula "tajemniczy ogród".

Jak to na początku roku zwykle bywa, głowa pęka od natłoku planów, pomysłów. Koniec roku zweryfikuje czy chęci przekułam na konkretne czyny, bo z tym u mnie różnie. Życzenia osobiste, rodzinne chowam głęboko w sercu, natomiast robótkowe powinny ujrzeć światło dzienne. Spisane, niech służą mi za ściągę w tym roku. Może będą działały na zasadzie motywatora i na przekór ciągłemu deficytowi czasu pomogą realizować małymi krokami małe marzenia.

Życzę więc Wam i sobie wiele radości i satysfakcji, jakie niosą ze sobą wszelkiej maści "koniki":) Żaden terapeuta (tak modna instytucja w dzisiejszych czasach) nie zastąpi ich uzdrawiającej mocy. Do dzieła więc!!!

Pobożna lista robótkowych życzeń na 2010 rok:

1. dokończyć zaczęte w poprzednich latach hafty

2. oprawić, co nadaje się do oprawienia

3. nauczyć się robić piękne decu-bombki (dla siebie i nie tylko)

4. wyszyć makatkę do kuchni

5. dokończyć wszystkie decu-przedmioty (walające się po domu)

6. wyszyć piwonie na prezent

7. zrobić szydełkowe gwiazdki i dzwoneczki na choinkę

8. na plastikowej kanwie wyszyć aniołki (też na choinkę)

9. ujarzmić jednoskładnikowy crack

10. uporządkować wszystkie pliki robótkowe

Może na początek starczy. Listę mam zamiar uzupełniać, jeśli coś mi się przypomni, lub wpadnę na kolejny pomysł. Oczywiście trzeźwe myślenie każe mi nie wierzyć w wypełnienie wszystkich punktów. Będę zadowolona, jeśli zmaterializuję połowę z tego.

Pozdrawiam serdecznie!

Chwalipięta

2009-12-18T11:01:00.001+01:00

Wygrałam Candy u Kasi Pander-Liszki z bloga W stylu retro. Już zacieram ręce na myśl o tym prezenciku. Do mnie Gwiazdka już przyszła :) Dziękuję.

Bardzo chciałam zostać wyciągnięta za uszy z gąszczu biorących udział w tej zabawie. Wiedziałam, że jeśli i tym razem nie poszczęści się, na pewno kupię płytę. Jak widać, czasem wystarczy bardzo chcieć :)

Segregator dla Alusi

2009-12-01T11:42:00.019+01:00

Powstawał oczywiście w mękach i bólach - tak to bywa w życiu decu-laika. Pewnie jest to mój pierwszy i ostatni segregator i tylko dlatego, że dla kochanego dziecka - nie zabrakło mi motywacji, by go skończyć i się nie wykończyć.

Segregator lakierowany potraktowałam standardowo: primer, dwie warstwy pastelowej orchidei i już byłam w ogródku, już witałam się z...serwetką, którą przygotowałam do naklejenia i farba-niedobra zaczęła odłazić w zgięciach - to oczywiste, że tak być musiało! Nie wiem dlaczego, byłam przekonana, że niejeden raz widziałam tego typu segregatory ozdabiane przez innych. Drewniane to i owszem. Zdarłam więc z grzbietu jego nową skórę i próbowałam ratować, zmatowiłam, żeby zwiększyć przyczepność farby (bo primer nie spełnił zadania), co spowodowało totalne pogorszenie sprawy - grzbiet zaczął się "kosmacić". Teraz już jasne, skąd ta różowa tasiemka i sznureczki po bokach - wszystko dla zamaskowania niedociągnięć.

Najważniejsze, że Alutkowi się podoba, długo na niego czekała i w końcu dobrnęłyśmy do końca. Mogła powpinać swoje karteczki na wymianę i zabrać go do przedszkola (te karteczki to taka przedszkolna zajawka :)

Pozdrawiam wszystkich zaglądających do mnie.

P.S. Może następnym razem odważę się zamieścić moje próbki cieniowań.

Wyróżnienie od Oli

2009-11-03T12:09:00.009+01:00

Ola tworzy wiele Radosnych rzeczy

Bardzo dziękuję! Rozmarzyłam się jak ta dziewczynka :)

P jak Pola

2009-10-19T13:15:00.026+02:00

Wyhaftowałam taki monogram dla chrześnicy męża na jej pierwszy roczek. Oczywiście nie obyło się bez przygód - pan ramiarz (podobno niejeden haft już oprawiał) oprawił mi haft na lewą stronę. Niemożliwe? A jednak. Zastanawiał się też, gdzie jest góra, a gdzie dół ( to jestem w stanie mu wybaczyć). I na szczęście dla mnie miał ten dylemat, ponieważ mąż, którego wysłałam po odbiór zoczył pomyłkę i interweniował. Skołował mnie i strasząc tonami kurzu, który osiądzie z czasem na pracy, "zmusił" do oprawy za szybą. Na tym jednak nie koniec. W domu okazało się, że litera nie została usadowiona centralnie. Skończyło się na demontażu ramki i własnoręcznym ponownym oprawianiu.
Może nie jest idealnie, ale lepiej niż było. Po raz pierwszy oprawiałam haft i po tych perypetiach zaczynam poważnie myśleć o kupnie maszyny i skorzystaniu z kursu oprawy jaki podała kiedyś Penelopa - jest stokroć bardziej profesjonalny. Pozdrawiam serdecznie wszystkich zaglądających do mnie.

Dziękuję...

2009-10-06T21:28:00.020+02:00

...Olu za wyróżnienia - aż trzy! Czuję się ich niegodna, więc pora na nie zapracować :-). Pozdrawiam serdecznie.

Ze swojej strony chciałabym przekazać je autorkom blogów z "Mojego codziennika". Skoro zamieściłam adresy ich blogów u siebie, znakiem tego - są dla mnie ważne, inspirują mnie, ich czytanie sprawia mi wielką radość. Dziękuję dziś więc wszystkim, od których codziennie uczę się czegoś nowego i którzy swoją twórczością, poczuciem humoru i otwartością przyczyniają się do tego, że "żyję kolorowo".

Wianki - nie tylko dla panienek

2009-09-30T10:37:00.009+02:00

Piękne są, więc dlaczego nie spróbować o nie zawalczyć.
Elisse podzieliła się z nami kursikiem ich wykonania. Dzięki serdeczne.

Abra-Makabra czyli jesienna decudepresja

2009-09-28T21:29:00.011+02:00

Chyba wystarczyłoby wkleić kilka zdjęć i żaden opis nie byłby potrzebny. Ale żeby sobie ulżyć muszę trochę pobiadolić (nie byłabym sobą). A zapowiadało się tak kolorowo, w zasadzie to biało-niebiesko a jest do d... - delikatnie rzecz ujmując. Oto dowód nr 1:

na którym to widać wszystko jak na dłoni. Była sobie góralska półka (chyba ryzowana po fachowemu) kupiona przez męża w jakiejś dziurze za 20 zł, przeleżała grzecznie ze dwa lata i kiedy przyszła w końcu wena machnęłam ją ze dwa razy na biało, ale z racji niezadowolenia poprawiłam jeszcze drugie dwa. Przyszedł czas na przyklejanie motywu, więc wydarłam, ponieważ posiadałam doświadczenie z tą serwetką takie mianowicie, że przyklejając ją na surowe drewno, białe tło gdzieś się podziało (do tej pory nie wiem jak to się stało, ale go nie było). Pomyślałam więc, że białe na białe niesie ze sobą jeszcze mniejsze ryzyko - myliłam się. Niestety, niewprawny decu-amator myli się jak saper - tylko raz jedyny, później zdzieramy, zmywamy lub zaciskamy szczęki i udajemy, że nie bardzo widać naszą wpadkę i jakoś ujdzie. Wybrałam opcję trzy, a to za sprawą nieładnej cechy charakteru, która utrudnia bardzo życie w ogóle, a szczególnie życie decu-operatora - NIECIERPLIWOŚĆ. Zemściła się na mnie sowicie. Oprócz tego, na kleju pisało "do serwetek rozrzedzić", co chyba zdecydowanie wpłynęło na zmarszczki - tu nawet botox nie pomoże. Z zamkniętymi oczami, rozgrzeszając w duchu siebie, z ciężkim sercem zdecydowałam, że jak doszłam tak daleko, to już nie ma odwrotu i trza lakierować. I tu pora na dowód nr 2:

Lakier super Syntilor z niewyjaśnionych przyczyn pozostawiał jakieś brudno-różowe zacieki (moja wina, że go dobrze nie rozprowadziłam, ale skąd ten kolor???).
Wnioski wyciągnęłam następujące:
1. dla bezpieczeństwa wycinaj nawet najbardziej mordercze motywy
2. serwetki nie umiesz naklejać
3. lakierowanie, niby żadna filozofia - a jednak
4. decu jest dla ludzi CIERPLIWYCH!!!
Zniechęciło mnie to totalnie i jestem wkurzona na te wszystkie upchane w szafkach przedmioty szczerzące surowe słoje - chyba nawet one śmieją się ze mnie.

Nie bardzo mi ulżyło, ale niech tam.

Ata słodzi

2009-09-17T14:40:00.010+02:00

Mój cel to pomarańczowy królik. Oto on:

Jeśli nie on, to jeszcze są dwa zwierzaki - chętnie jednego z nich adoptuję. Zapraszam do Aty

Kawka z ekspresu - to jest to! Ale z jakiego???

2009-09-04T12:51:00.022+02:00

Chociaż znawca kawy ze mnie żaden, to lubię czasem oddać się tej chwilce relaksu z filiżanką kawy w ręce, gazetką, albo książką w drugiej. Jakbym miała trzecią, to pewnie jakieś krzyżyki bym stawiała nie mówiąc, że przydałaby się i czwarta.... Ale do rzeczy. Wymyśliłam sobie ekspres ciśnieniowy. Lubię proste urządzenia. Mój ekspres nie musi umieć wysyłać faksu, kopiować (chociaż, gdyby udało mi się zrobić pyszną kawkę, to takie "pik" i wyskakuje kopia byłoby niczego sobie). Nie musi mieć kilkunastu funkcji, z których pewnie i tak nie będę korzystała, nie musi mieć kolorowych wyświetlaczy etc. Wystarczy, ze zrobi dobrą kawę, nie nasapie się zbyt przy tym, no ewentualnie niech ma jakąś duperelkę do spieniania mleka i chyba starczy.
Piszę o tym wszystkim nie bez powodu - chciałabym, żeby osoby zaglądające tu poradziły mi w tym temacie. Może macie jakieś doświadczenia, jesteście zadowoleni ze swoich ekspresów lub wręcz przeciwnie - chcielibyście ostrzec przed ich zakupem. Czekam na podpowiedzi. Google namąciło mi tylko w głowie, bo jeden ekspres to przynajmniej 2 różne opinie. Więc zdaję się na bardziej zaufane grono. Pozdrawiam serdecznie.

Być jak David Copperfield :)

2009-08-07T10:34:00.025+02:00

A wszystko zaczęło się od zielonej spódnicy, którą z rozpędu wrzuciłam z praniem. Jak można się domyśleć, po skończonym praniu cała reszta miała kolor pistacjowy. Byłam delikatnie mówiąc - wku...rzona, chociaż na szczęście nie były to ubrania wyjściowe; takie tam piżamki dzieci, bluzka Jaśka w paseczki biało-żółto-turkusowe (ten ostatni kolor będzie ważny w dalszej części opowieści :), która co prawda była już prawie za mała, ale bardzo ją lubiłam. Pranie przeleżało jakiś czas w oczekiwaniu na moją wenę. Upranie po raz kolejny jakoś mnie nie przekonywało, wersję z Vanishem, nie wiedzieć dlaczego, też odrzuciłam. W końcu sięgnęłam po rynkowy produkt do tego typu zadań. Ten oto:

Co prawda była informacja: "Ważne!", ale przecież wiadomo, że nie wszystko co ważne jest rzeczywiście godne uwagi. I tu się pani gospodyni poślizgnęła. Niby napisali, żeby zrobić próbę na tkaninie w niewidocznym miejscu (a gdzie taka Jaśkowa bluzeczka ma niewidoczne miejsce, to ja nie wiem). Zgodnie z przepisem zanurzyłam wszystko na całą noc w preparacie i rano...poczułam się jak Copperfield. Z bluzeczki Jaśka zniknęły turkusowe paski, z rękawów piżamki Ali różowy, spodenki z żółtych zmieniły się w ecru itd. Niestety, ten czar działa tylko w jedną stronę. Mam nadzieję, ze na tym moje związki ze znanym iluzjonistą zakończę i ku przestrodze innych - jednak instrukcje trza czytać, nie lekceważyć ich. I mimo, że środek okazała się skuteczny, dla mnie aż nader, więc chyba już się na niego po raz drugi nie skuszę. Na plamy nic super skutecznego jakoś nie mogą wymyśleć, ale zjadacze kolorów mają rewelacyjne :)

Niech żyje Król!

2009-07-31T10:39:00.005+02:00

Bardzo się cieszę, że udało mi się zmobilizować, ba! wyciągnąć nawet męża na koncert Michaela Jacksona "Tribute to M.J.". Mimo, że to tylko nagranie DVD i tak robi ogromne wrażenie. Pewnie zwolennicy koncertów powiedzą, ze nic nie może się równać z uczestniczeniem w koncercie osobiście. Jednak mnie nie odpowiada zupełnie atmosfera kłębiących się ciał, rozhisteryzowanych i mdlejących z emocji dziewczyn... (tak na marginesie, to niesamowite do jakiego stanu może doprowadzić uwielbienie dla idola). Dzięki temu, że mogłam zasiąść wygodnie w fotelu, w klimatyzowanym pomieszczeniu miałam wyśmienitą ucztę dla oczu i uszu. Taniec jest tą formą sztuki, na którą jestem szczególnie uwrażliwiona i mogę patrzeć bez końca, a ten w wykonaniu Michaela Jacksona to arcydzieło. Rzeczywiście -jak ktoś wcześniej powiedział - on tańczył na granicy technicznych możliwości człowieka. Nie chcę się rozpisywać, bo to co najważniejsze trudno ubrać w słowa.
I niech mówią, że był szaleńcem, bo zaszedł za daleko z "poprawianiem" swojego wyglądu (mają rację - było w tym jakieś szaleństwo), i cała reszta spekulacji wokół jego osoby - mnie to nie obchodzi - dla mnie M.J. to Muzyka i Taniec.

Serdeczne Candy u Jolinki

2009-07-21T13:08:00.010+02:00

Ostatnie wpisy na moim blogu to jedynie pogoń za słodkościami rozdawanymi na innych blogach, których posiadaczem można się stać przy odrobinie szczęścia - do mnie do tej pory się nie uśmiechnęło. Nie zniechęcam się, nie tracę nadziei. Dlatego też nie mogę przejść obok serduszek Jolinki obojętnie. Jestem w nich zakochana od pierwszego wejrzenia. Chociaż ilość chętnych nie napawa mnie optymizmem. Zapraszam więc do Serdecznej Matki (tak sobie przechrzciłam Jolinkę - mam nadzieję, że się nie obrazi).

Słodko u Mai

2009-06-17T09:44:00.009+02:00

Chyba nie jest mi dane wziąć udział w losowaniu urodzinowych cukierków u Mai.
Próbuję zamieścić post już trzeci raz - bezskutecznie. A taką mam chrapkę na jeden z przygotowanych drobiazgów, ponieważ hafty Mai (i cała reszta rzeczy, które wychodzą spod Jej zdolnych rąk) są bardzo w moim guście.

Polacy nie gęsi i swój język mają...czy na pewno???

2009-06-08T09:56:00.024+02:00

Przeglądając różne polskie galerie - sklepy internetowe z rękodzielniczymi bibelotami do domu nasunęła mi się smutna refleksja, że z jakiś względów lubimy zastępować polskie słowa obcojęzycznymi (angielski, francuski w przeważającej większości). Nasz ukochany dom jest więc 'Home sweet home', zawieszka na drzwiach do łazienki to 'Bathroom'. Na przedmiotach zdobionych metodą decoupage'u często również umieszczamy anglojęzyczne odpowiedniki. Nie wiem, czy dobrze czułabym się w otoczeniu, które woła do mnie w zrozumiałym co prawda, ale jednak nie moim ojczystym języku. Chociaż sama czasem łapię się na tym, że przedmiot tak mi się podoba, iż to co napisane schodzi na drugi plan. I nie dam sobie głowy uciąć, że kiedyś nie popełnię jakiegoś przedmiotu z takim napisem. Ale myślę, że wskazany jest umiar i wewnętrzna samokontrola, żebyśmy nie stali się takimi głuptakami :) Może wynika to stąd, że modny obecnie styl urządzania wnętrz (vintage) nie jest naszym rodzimym, więc i detale (te ozdabiane napisami), które tworzą charakter i klimat takiego wnętrza przywędrowały z daleka i zostały przez nas bezkrytycznie przyjęte. Bo 'Bathroom' jakoś tak bardziej elegancko wygląda niż 'Łazienka' , pudełko na herbatę ozdabia krótki napis 'Tea', a na tym, w którym trzymamy zdjęcia widnieje napis 'Photo box'.
Pomijam używanie słów obcych na określenie technik typu decoupage, shabby chic, scrapbooking itd. - są one na tyle 'świeże', że polski język nie zdążył jeszcze poradzić sobie z "wygodnymi" odpowiednikami (może nigdy nie wejdą w użycie).

Taka refleksja nasunęła mi się w poniedziałkowy poranek.

Daisy rozdaje kalorie:)

2009-06-03T12:53:00.005+02:00

Pierwszy raz biorę udział w takiej zabawie. W Lotto nie grywam i jak sięgnę pamięcią chyba nic mi się nie udało wygrać.Pora więc złamać ten srereotyp i zawalczyć o szkło. Tym bardziej, że mam w domu malutki wazonik właśnie w tym (lub podobnym) kolorze. Zapraszam do Daisy

Mamo, dziękuję

2009-05-26T09:39:00.009+02:00

Za to, że jestem, za to, że jesteś. Za nasze wspólne lepsze i gorsze dni, za TRUD wychowania, za Siostrę, bez której czułabym się samotna. Za każdy dzień spędzony razem i za te, które jeszcze przed nami. DZIĘKUJĘ.

Misiowy wieszaczek

2009-05-25T01:28:00.016+02:00

W związku ze zbliżającym się Dniem Dziecka ogłoszono u mnie w pracy konkurs dla dzieci na jakieś małe dziełko w dowolnej technice. Uznałam, że decu powinno się nadać, a że Ala rwie się do takich zabaw, więc zaproponowałam jej, że możemy zrobić wieszaczek. Sama pomalowała go gąbeczką, później naklejała misie, a na koniec ozdabiała wieszaczek kwiatkowymi szablonami (mama pokazywała czasem, gdzie trzeba położyć jeszcze farbę i klej i trzymała szablon, żeby się nie przemieszczał).
Alusiu, jestem z Ciebie dumna.

Chciała jeszcze ulepić coś z masy solnej, ale nie starczyło nam już czasu. Może za rok :)

Pożyteczny kufer

2009-05-22T09:35:00.009+02:00

W związku z zawirowaniami na moim blogu, wstawianiem zdjęć, które później nagle znikają, czuję się w obowiązku zrobić z tym porządek. Ponieważ tajemnicze wpisy pojawiły się na zaprzyjaźnionych blogach, a tak naprawdę po kliknięciu nie są dostępne, wstawiam zdjęcie, które wywołało zamieszanie. Jest to kufer, który powstał dawno temu, a dziś służy za schowek na materiały do decu jak również jest miejscem, na którym lubi przycupnąć Jasiek po męczącym galopie. Wcześniej kufer pokazywałam na forum RiO, dziewczyny radziły, żeby te białe listwy zamalować na kolor pasujący do reszty. Przyznaję się bez bicia- jeszcze tego nie uczyniłam.

Wariacje na temat tła

2009-05-11T13:51:00.006+02:00

Tak sobie hasam po blogach i widzę,że powstają nowe pięknie "opakowane" wirtualne pamiętniki. I ja zapragnęłam przez chwilę wcielić się w rolę pseudografika, i co widać na załączonym obrazku, eksperymentuję z tłami i wciąż szukam swojej ostatecznej wersji. Nie wiem jak długo jeszcze to potrwa, ale tak jak w domu - nudzą mnie na dłuższą metę meble, przedmioty itp. zbyt długo tkwiące w jednym miejscu - podobnie rzecz się ma z blogiem. Kiedy siądę na tyłku i będę zadowolona??? Nie mam pojęcia. Być może ostatecznie wrócę do pierwotnej wersji.

Wędrowcze, może doradzisz rozdartej duszy, które tło jest bardziej twarzowe - to, czy poprzednie? A jeśli dodatkowo wiesz, jak usunąć to "coś" (hotbliggityblog) w lewym górnym rogu - będę wdzięczna. Pozdrawiam :)

Sprawozdanie z "przerwy majowej"

2009-05-05T14:10:00.024+02:00

Czy ktoś wspominał, że właśnie zakończył się długi weekend? Jaki długi!!!??? To jakiś blef. Przecież jakby był długi to zdążyłabym wszystko zrobić, co sobie zaplanowałam. A tu psińco. Nie wiem już, czy ten czas tak gna, czy my sobie nakładamy na garby coraz więcej zadań, a później dziwimy się, że rady nie daliśmy i przeżywamy frustracje.
No tak, ale jak chce się w ciągu 4-ech dni (z czego dwa to świąteczne) przewrócić ogródek na lewą stronę, po to żeby wyglądał podobny do ludzi, nacieszyć się rodzinką, poświęcić więcej czasu niż zwykle dzieciom, zabrać je na spacer do lasu (uwielbiam!!!) itd. itd. to chyba trzeba sprawić sobie lustro i często w nie spoglądać, coby w czoło się popukać ("puk, puk - czy jest tam w środku coś, co potrafi myśleć realnie???"). Nie wspomnę już o mojej decu-półce do kuchni, która czeka już chyba 3-ci miesiąc na publiczną prezentację na ścianie kuchennej. Narazie jest po macoszemu przestawiana z kąta w kąt. A przecież zostało tylko! (he, he) nakleić motywy i polakierować (brrrr...).
Mimo tych narzekań uważam weekend za udany i proszę Niebiosa o więcej. Mam pewność, że moja prośba zostanie wysłuchana. Za jakiś miesiąc bowiem Boże Ciało :)

Justin za mną łazi :)

2009-04-27T23:08:00.027+02:00

Od wczoraj chodzi za mną jakiś chłoptaś i nuci mi coś do ucha. Mówię mu "sio!" a on swoje. Co jakiś czas przyczepi się do ciebie taki natręt i żyć nie daje. Ale i na takich są sposoby: przemorduję się, niech się wygada, czy tam wyśpiewa - powinno pomóc. Mnie na pewno pomoże :)
Ponieważ nie wiem co zrobić, żeby plik wideo nie zasłaniał mi paska bocznego bloga, narazie tylko link:

http://www.youtube.com/watch?v=fw9i-sM1BbI

No to 3...2...1....STARTUJEMY!

2009-04-26T22:28:00.029+02:00

Na początku chcę wyjaśnić, trochę może dziwne i przewrotne motywy zaistnienia mojego bloga. Wcale nie powstał on z wielkiej potrzeby prezentowania 'światu' moich zwyczajnych zainteresowań , pasji etc.
Powody były dwa-bardzo prozaiczne i przyziemne. Po pierwsze: chciałam z czystej ciekawości zobaczyć jak tworzy się bloga i czy dam radę, bo z natury szybko się zniechęcam i nie wierzę często, że uda mi doczłapać do mety. Po drugie: chciałam widzieć na bieżąco, co dzieje się na moich ulubionych blogach, które znalazły się w 'Moim codzienniku'. Wchodzenie na nie przez 'Ulubione' było dość nużące. Dzięki temu osiągnęłam com chciała, może nawet czasem coś nabazgram.
Pozdrawiam samą siebie, ponieważ narazie jestem jedynym gościo-gospodarzem odwiedzającym ten blog :). Pozdrawiam (to tak na przyszłość) wszystkich, którzy zajrzą tu z chęci poczytania, co u mnie słychać, lub trafią zupełnie przypadkowo.

Chyba 100 lat upłynęło od momentu, kiedy powstały te drobiazgi: